தேவார வைப்புத் தலமும் ஆன்மீகத் தொன்மையும்
மோகனூரின் பழமை தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளது. மோகனூரில் வீற்றிருக்கும் அருள்மிகு அசலதீபேஸ்வரர் திருக்கோயில், கி.பி. ஏழாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த திருநாவுக்கரசர் பெருமானால் (அப்பர் சுவாமிகள்) தனது தேவாரப் பதிகத்தில் குறிப்பிடப்படும் பெருமை வாய்ந்த வைப்புத் தலமாக விளங்குகிறது.
இக்கோயிலின் மூலவர் சந்நிதியில் எரியும் 'அனன்ய விளக்கு' எனப்படும் புனித நெய் விளக்கு, வெளிப்புறக் காற்றினாலும் ஆடாமல் அசையாமல் சுடர்விட்டு எரிவதால், இறைவன் 'அசலதீபேஸ்வரர்' (அசையாத சுடருடைய ஈசன்) எனப் பெயர் பெற்றார். இவ்விளக்கை பராமரித்துப் பூஜித்த பீஜவாப மகரிஷியின் உருவம் கோயில் தூண் ஒன்றில் புடைப்புச் சிற்பமாக வடிக்கப்பட்டுள்ளதை இன்றும் தரிசிக்கலாம்.
காவிரி நதி வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி (தட்சிணவாகினியாக) பாயும் தலம் என்பதால், சங்க காலம் தொட்டே முனிவர்களும் தவசியர்களும் நீராடி இறைவனை வழிபட்ட புண்ணிய பூமியாக மோகனூர் விளங்கி வந்துள்ளது.